حسگرهایی که به درمان پارکینسون یاری می نمایند - وبلاگ جناب خان

به گزارش وبلاگ جناب خان، پژوهشگران دانشگاه ام. آی. تی، حسگرهای کوچکی ابداع نموده اند که می توانند با آنالیز سطح دوپامین، به درمان بیماری پارکینسون یاری نمایند.

به گزارش وبلاگ جناب خان و به نقل از ام. آی. تی نیوز، شاید به زودی، حسگرها بتوانند به آنالیز شرایط افراد مبتلا به پارکینسون و بیماری های دیگر یاری نمایند.

دوپامین، یکی از مولکول های پیغام رسان مغز است که نقش مهمی در تنظیم حالات انسان از جمله کنترل حرکت بر عهده دارد. بسیاری از اختلالات به ویژه پارکینسون، افسردگی و اسکیزوفرنی، به کمبود دوپامین مرتبط هستند.

متخصصان علوم اعصاب دانشگاه ام. آی. تی (MIT)، راه جدیدی برای اندازه گیری میزان دوپامین در مغز ابداع نموده اند و باور دارند این روش می تواند به آنها در درک بهتر نقش این مولکول، هم در مغزهای سالم و هم در مغزهای بیمار یاری کند.

آن گریبیل (Ann Graybiel)، استاد دانشگاه ام. آی. تی و نویسنده ارشد این پژوهش گفت: به رغم این که دوپامین، یک مولکول پیغام رسان مهم مغزی شناخته می گردد، آنالیز تغییرات ناشی از کاهش آن به مرور زمان در شرایط بالینی، غیرممکن است.

در سال 2015، گروه پژوهشی دانشگاه ام. آی. تی ادعا کرد که شاید بتوان برای آنالیز سطح دوپامین، حسگرهای کوچکی را در بخشی از مغز موسوم به استریاتوم (striatum) که شامل سلول های دوپامین است، قرار گرفته است.

از آنجا که این حسگرها بسیار کوچک هستند، پژوهشگران موفق شدند 16 عدد از آنها را در بخش های گوناگون استریاتوم قرار دهند و میزان دوپامین را اندازه گیری نمایند. آنها در این آنالیز جدید تصمیم گرفتند حسگرها را برای ردیابی بلندمدت دوپامین به کار ببرند.

الن شورد (Helen Schwerdt)، سرپرست این پژوهش گفت: هدف اساسی ما، ابداع حسگرهایی است که بتوان آنها را برای مدتی طولانی به کار برد.

پژوهشگران برای ابداع حسگرهای دقیق، باید مطمئن می شدند که حسگر به واکنش ایمنی منجر نمی گردد. آنها دریافتند که این حسگرهای کوچک حتی در بلندمدت، تقریبا برای سیستم ایمنی، نامرئی هستند. پس از کاشت حسگرها، تعداد سلول هایی که به آسیب کوتاه مدت واکنش نشان می دهند، مانند قبل بود.

پژوهشگران، پنج حسگر را در عمق پنج میلیمتری استریاتوم هر کدام از حیوانات مورد آزمایش قرار دادند. پس از چند هفته، دوپامین منتشر گردیده از سلول بنیادی مغز به استریاتوم انتقال یافت. این اندازه ها به مدت 393 روز پایدار باقی ماندند.

این گروه پژوهشی در حال حاضر، در جستجوی راهی برای سازگاری حسگرهاست تا آنها را برای اندازه گیری انتقال دهنده های عصبی مغز و سیگنال های مختل نماینده که در پارکینسون و بیماری های دیگر نقش دارند، به کار ببرند.

این پژوهش، در مجله Communications Biology به چاپ رسید.